یادداشت مهمان- نیما رساپور فعال رسانهای: امروز،سه شنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، سی و یکمین روز از آغاز تهاجم وحشیانه ائتلاف متجاوز به خاک پاک میهنمان سپری میشود. در حالی که تقویم رسمی، ایام نوروز و ماه مبارک رمضان را نشان میدهد، جبهه اقتصادی ایران شاهد سختترین و در عین حال، غرورآفرینترین لحظات تاریخ خود است. آنچه در این یک ماه بر پیکره زیرساختهای ما گذشت، فراتر از یک درگیری نظامی ساده، یک «جنگ تمامعیار علیه داراییهای سرمایهای» (Capital Asset Warfare) با هدف فلج کردن میانمدت چرخه زیست ملی بود.
۱. تروریسم صنعتی؛ چرا پتروشیمی تبریز و فولاد مبارکه؟
دشمن در استراتژی جدید خود، آشکارا از «فشار بر جریانهای مالی» به سمت «تخریب فیزیکی قطبهای تولید» تغییر فاز داده است. حمله به مجتمع پتروشیمی تبریز و هدف قرار دادن نیروگاههای ۹۰۰ و ۲۵۰ مگاواتی فولاد مبارکه اصفهان، نه اقدامات نظامی کور، بلکه تلاشی دقیق برای بریدن «شریانهای ارزشافزوده» بود.
فولاد مبارکه قلب تپنده صنایع مادر است؛ دشمن با هدفگیری بخش «خودتأمینی» انرژی این صنعت، قصد داشت با توقف تولید ورق، کل زنجیره پاییندستی از خودروسازی تا صنایع دفاعی را دچار شوک کرده و «شاخص بهای تولیدکننده» (PPI) را به مرز انفجار برساند. اما پایداری این واحدها تحت آتش موشک، ثابت کرد که اقتصاد ایران به سطحی از «تابآوری واکنشی» رسیده که در محاسبات اتاقهای فکر واشنگتن نمیگنجید.
۲. جنگ انرژی و مدیریت ناترازی تحمیلی
اصابت موشکها به ایستگاههای توزیع و نوسانات ناشی از آسیب به نیروگاههای بزرگ، منجر به بروز قطعیهای پراکنده برق در کلانشهرهایی چون تهران، کرج و اصفهان شده است. از منظر اقتصاد انرژی، این خاموشیها هزینههای پنهان تولید را افزایش داده است. اما نکته تحلیل اینجاست: علیرغم این فشارها، مدیریت شبکه برق کشور با تکیه بر الگوی «شبکه جزیرهای» و پدافند غیرعامل، مانع از وقوع فروپاشی سراسری (Blackout) شد. این پایداری فنی، بزرگترین پیروزی مهندسان ایرانی در نبرد نابرابر فعلی است که اجازه نداد تاریکی تحمیلی به بستر نارضایتی اجتماعی تبدیل شود.
۳. تراز تجاری و ژئوپلیتیک «بستن تنگه هرمز»
اگرچه نرخ تورم تحت فشار انتظارات جنگی از مرز ۷۰ درصد عبور کرده است، اما اقتصاد ایران با برگ برنده خود یعنی کنترل تنگه هرمز، هزینه تجاوز را به خارج از مرزها صادر کرد. اعلام خبر شهادت دریابان تنگسیری و در پی آن، عملیاتی شدن طرح انسداد این راهبردیترین آبراه جهان، قیمت نفت را به ۱۱۵ دلار رساند. این جهش قیمت، در کنار اعتراضات گسترده ضدجنگ در شهرهای آمریکا علیه دولت ترامپ، توازن «هزینه-فایده» جنگ را برای متجاوزان به شدت منفی کرده است.
۴. ثبات نهاد قدرت؛ محرک امنیت اقتصادی
انتقال مسئولیت مهم رهبری در شرایطی که کشور داغدار شهادت رهبر معظم انقلاب در حملات ناجوانمردانه دشمن بود، مانع از شکلگیری خلاء قدرت شد. این ثبات سیاسی سریع، پیام مستقیمی به بازارهای مالی داشت و مانع از سقوط کامل بورس و فرار بیرویه سرمایه شد. هماهنگی بیسابقه میان ارکان نظام در تصویب بودجههای اضطراری جنگی، نشاندهنده یک «انسجام نهادی» کمنظیر است.
سیامین روز مقاومت، ایران را در دوران جدیدی از «اقتصاد پدافندی فعال» قرار داده است. اگرچه آسیب به زیرساختها و سختیهای ناشی از قطعی برق و تورم بر شانههای ملت سنگینی میکند، اما واقعیت اقتصادی حکایت از آن دارد که دشمن در دستیابی به هدف اصلی خود یعنی «فروپاشی سیستمی» شکست خورده است.
ایرانِ ۱۰ فروردین ۱۴۰۵، کشوری است که میانههای آتش و دود، مسیر خودکفایی در زیرساختهای حیاتی را بازتعریف کرده است. ما نه تنها در میدان نظامی، بلکه در حوزه «مهندسی پایداری» و «تجارت استراتژیک» به پیروزیهای بزرگی دست یافتهایم که ثمره آن در سالهای پس از جنگ، اقتصادی نفوذناپذیر را رقم خواهد زد.
منبع: خبرگزاری مهر
