ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ بدا به حال آنها که به مردم پشت کردند

به گزارش خبرنگار مهر، مرتضی پرنیان مجری تلویزیون در یادداشت اختصاصی که در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده است از روزهای جنگ نوشت.

در این یادداشت آمده است:

«این روزها، چیزی فراتر از خبرها و تحلیل‌ها در جریان است؛ چیزی عمیق‌تر، انسانی‌تر و ماندگارتر. در دل همه نگرانی‌ها و ابهام‌ها، آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، ایستادن مردم کنار یکدیگر است. با یک هدف و عشق مشترک، «وطن».

ایران، این روزها، فقط یک جغرافیا نیست؛ یک حس مشترک است. حسی از تعلق، از دل‌نگرانی، از عشق. مردمی که شاید هرکدام روایت و نگاه خودشان را داشته باشند، اما در یک نقطه به هم می‌رسند: دوست داشتن این خاک و این سرزمین.

در کوچه‌ها و خیابان‌ها، در صف‌ها، در نگاه‌ها، نوعی سکوت جاری است؛ اما این سکوت، سرد و خالی نیست. پر از حرف‌های ناگفته‌ای است که همه می‌فهمند. پر از همدلی است. آدم‌ها بیشتر از قبل حواسشان به هم هست؛ به یک سلام ساده، به یک احوال‌پرسی کوتاه، به اینکه کسی تنها نماند.

این روزها، دل‌ها به هم نزدیک‌تر شده‌اند. فاصله‌ها کمتر شده، حتی میان کسانی که شاید تا دیروز تفاوت‌ها پررنگ‌تر بود. حالا اما، یک چیز مهم‌تر شده: کنار هم بودن و ماندن. اینکه هیچ‌کس خودش را جدا از دیگری نبیند.

عشق به وطن، این روزها فقط در شعارها نیست؛ در رفتارهاست. در صبوری‌ها، در گذشت‌ها، در ایستادگی‌های بی‌صدا و بی ادعا. در مادری که نگران است اما لبخند می‌زند، در پدری که سکوت می‌کند اما محکم ایستاده، در جوانی که با امید، آینده را هنوز ممکن می‌داند.

ایران را همین مردم ساخته‌اند و همین مردم، در سخت‌ترین روزها، نگهش داشته‌اند. نه با ادعا، بلکه با دل. با همان دلی که این روزها، برای هم می‌تپد.

شاید روزهای سختی باشد، شاید خبرها نگران‌کننده، اما چیزی هست که نمی‌شکند: پیوند میان مردم. همان پیوندی که بارها این سرزمین را از دل بحران‌ها عبور داده است.

این روزها می‌گذرند، اما آنچه می‌ماند، همین لحظه‌هاست؛ این ایستادگی ها، فقط یک تصویر گذرا نیست؛ یک انتخاب است. انتخابی که هر روز، در دل همین زندگی‌های ساده و بی‌ادعا تکرار می‌شود. انتخابِ کنار هم ماندن، حتی وقتی دل‌ها خسته‌اند و آینده نامعلوم‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

در خانه‌ها، چراغ‌ها مثل همیشه روشن است؛ نه فقط برای روشنایی، بلکه برای زنده نگه داشتن امید. در دل همین شب‌ها، حرف‌هایی رد و بدل می‌شود که شاید جایی ثبت نشود، اما عمیق‌ترین پیوندها را می‌سازد. حرف از نگرانی هست، از ترس هم هست، اما در کنار همه این‌ها، چیزی پررنگ‌تر حضور دارد: باور به اینکه «با هم» می‌شود دوام آورد.

این روزها، قهرها کوتاه‌تر شده‌اند، دلخوری‌ها زودتر فراموش می‌شوند. آدم‌ها بیشتر از همیشه قدر همدیگر را می‌دانند. یک تماس ساده، یک پیام کوتاه، یک نگاه از سر فهمیدن… همین‌ها تبدیل شده‌اند به ستون‌هایی که روح جامعه را سرپا نگه داشته‌اند.

هیچ‌کس نمی‌داند فردا دقیقاً چه خواهد شد، اما یک چیز روشن است: مردمی که یاد گرفته‌اند در سختی‌ها دست هم را رها نکنند، شکست‌خوردنی نیستند. این همان سرمایه‌ای است که نه در خبرها دیده می‌شود و نه در آمارها، اما واقعی‌ترین نیرویی است که یک ملت را زنده نگه می‌دارد.

ایران، در دل همین روزهای سنگین، دارد دوباره خودش را از نو معنا و پیدا می‌کند؛ نه فقط در مرزها و نقشه‌ها، بلکه در دل مردمی که معنای واقعی «وطن» را در کنار هم بودن پیدا کرده‌اند.

و شاید سال‌ها بعد، وقتی از این روزها حرف زده می‌شود، کسی فقط از سختی‌ها نگوید؛ بلکه از مهربانی‌هایی بگوید که پررنگ‌تر شد، از دل‌هایی که به هم نزدیک‌تر شدند، و از مردمی که در میان همه طوفان‌ها، یادشان نرفت که چطور باید کنار هم بمانند.

و البته بدا به حال کسانی که از این قافله‌ سراسر نور و امید جا ماندند و بدتر به حال کسانی که به این مردم پشت کردند و نمک به زخمشان پاشیدند.

این روایت، روایتِ ماندن پای وطن است. روایتِ مردم ایران.»