به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «تهران نیوز»، تپه تاریخی چنگی، در جنوبشرقی پاکدشت و در نزدیکی روستای قوهه قرار دارد؛ محوطهای با قدمتی چند هزار ساله که در مطالعات اولیه باستانشناسی، بهعنوان یکی از نقاط مهم استقرار انسانی در دشت ورامین و حاشیه فلات مرکزی ایران معرفی شده است.
این تپه با ارتفاعی قابلتوجه نسبت به زمینهای اطراف، همچون جزیرهای تاریخی در میان بافت رو به گسترش پاکدشت قد برافراشته است؛ اما همین گسترش بیبرنامه شهری، امروز به یکی از مهمترین تهدیدهای آن تبدیل شده است.
کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند که تپه چنگی میتواند بخشی از شبکه استقرارهای باستانی مرتبط با دورههای پیشازتاریخ، عصر مفرغ و حتی دورههای تاریخی باشد؛ اما نبود کاوشهای علمی، بسیاری از پرسشها درباره این محوطه را بیپاسخ گذاشته است.
گزارشهای میدانی از وضعیت نگرانکننده تپه
بازدیدهای میدانی خبرنگار ما نشان میدهد که بخشهایی از تپه چنگی طی سالهای گذشته دچار فرسایش شدید، تخریب انسانی، حفاریهای غیرمجاز و آسیبهای ناشی از فعالیتهای عمرانی شده است.
در برخی نقاط، آثار حفاریهای شبانه و گودبرداریهای غیرقانونی بهوضوح دیده میشود؛ گودالهایی که نهتنها به لایههای باستانی آسیب زده، بلکه ساختار طبیعی تپه را نیز سست کرده است.
یکی از اهالی روستای قوهه که سالهاست در مجاورت این محوطه زندگی میکند، میگوید: تپه چنگی همیشه برای ما یک نشانه تاریخی بوده، اما چند سالی است که افراد ناشناس شبانه به اینجا میآیند و حفاری میکنند. هیچ نظارتی نیست و هر روز بخشی از تپه از بین میرود.
میراثی که در سکوت فراموش میشود
تپه چنگی در فهرست آثار ملی ثبت نشده و همین موضوع، روند حفاظت از آن را دشوارتر کرده است.
کارشناسان میراث فرهنگی بارها هشدار دادهاند که ثبتنشدن محوطههای باستانی، آنها را در برابر تخریبهای عمدی و ناخواسته بیدفاع میکند.
در حالی که بسیاری از محوطههای مشابه در استان تهران طی سالهای اخیر ثبت و حفاظت شدهاند، تپه چنگی همچنان در انتظار توجه مسئولان است.
یک کارشناس میراث فرهنگی در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید: تپه چنگی از نظر باستانشناسی اهمیت بالایی دارد. این محوطه میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره الگوهای استقرار انسانی در دشت ورامین ارائه دهد. اما تا زمانی که ثبت ملی نشود، هیچ سازوکار قانونی برای حفاظت جدی از آن وجود ندارد.
منبع: تهران نیوز
